Aşkın Aslı!

Kerem'i al Aslı'dan
Ferhat'sız koy Şirin'i
Sök Mecnun'u Leyla'dan
Tahir'siz say Zühre'yi

Sonra kalbini çıkart
Sofrana çeşni eyle
Züleyha'yı aç bırak
Yusuf'un payını ye

Doyunca kalk yerinden
Yollara vur kendini
Geç ezel köprüsünden
Menzilden sil ebedi

Otur bir taş üstüne
Dinle sabrın sesini
Bir kuş kondur dizine
Öldürsün hevesini

Eğil toprak al yerden
Bağrına serp hasretin
Geç o vakit kendinden
Çağır gelsin ecelin

Menekşe Saksısı

İnsan seviyor işte.
Elinde değil sevmemek.
Sıkı sıkı giyinip soğuk havada yürüyüşe çıkmayı mesela.
Üşütünce yatak döşek yatıp, ıhlamur içerek yavaş yavaş iyileşmeyi.
Papatyanın çimene yarenlik etmek için yeniden dirilişine şahit olmayı,
Günden güne ısınan havayı,
Son cemrenin de düştüğünü duymayı,
Yüzünü denize dönerek gülmeyi,
Yaşadığı şehri sevdiği şehir yapan her şeyi.
İstanbul'u...

Saklamayı da seviyor.
Kullanmaya kıyamadığı eşarbını,
Çocuklarının ders notlarını,
Eski evinin fotoğraflarını,
Elektronik melektronik bütün mektuplarını,
Menekşe saksısını.

Ama en çok beklemeyi seviyor insan.
Akşam saatlerini,
Çayın demini almasını,
Böreğin pişmesini,
Siyah üzümün çıkmasını,
Acısının dinmesini,
Anlaşılmayı,
Gülmeyi,
Olmadı, ölmeyi...

Şiire Veda

Sevmek işleri, şiir yazmalar, falan filan ne varsa hepsi
Merasim eşliğinde kenar mahalle dilberlerine devredildi
Ucuz parfüm kokuları marifetiyle yolundan çıkarıldı sevda
Sadra şifa kelam sahiplerinin soyuna böylece kıran girdi